Phnom Penn, S21 & Killing fields

Waarschuwing!!!
Deze post kan als zeer schokkend worden ervaren!

De eerste indruk van Combodja en zijn inwoners is dat men hier zeer arm is, vergelijkbaar met India. De inwoners bescheiden, rustig, glichlachend, behulpzaam maar bovenal zeer aardig. Achter deze uiterlijke verschijningsvorm gaat een ellende schuil met een onvoorstelbare diepte.
De geschiedenis van het land kan worden samengevat als: the good, the bad and the ugly (bron lonely planet).
In het begin was het goed. Ze bouwden het grootste religeuze bouwwerk uit de geschiedenis, Angkor Wat. Angkor Wat is dan ook de natoniale trots. Het prijkt op de het nationale bier en komt vaak terug in bedrijfsnamen. De cambodjanen zijn er erg trots op. De geschiedenis van het land mag dan wel bewogen zijn, maar dat grote bouwwerk hebben is wel mooi gebouwd door Cambodjanen!
Lopend door de hoofdstad Phonm Penn valt vooral de schrijnende armoede op. Op straat en langs de kant van de weg spelen kinderen, sommigen zijn naakt.
Na een tijdje gelopen hebben gingen we bij een cafe wat drinken. Een cola en een koffie graag. Ok dat is dan 3000. Hmm beetje duur..... Wacht even nee dat is slechts 70 euri cent! Een euri is ongeveer 5000 real. Moet je je voorstellen als je met een groep uiteten gaat: "Dat is dan 276000,- alstublieft" Totaal onwerkbaar. Daaromn wordt in de praktijk alles met Dollars betaald. Alleen alles wat kleiner is dan $1,- word omgerekend naar de lokale valuta. Uit de geldautomaat komen dan ook Dollars. Onderweg stuitte we ook op een gigantische rij mensen, voor het grote gedeelte vrouwen en kinderen. De rij was ongeveer 250 meter lang en eindigde bij het ziekenhuis....... De mensen zagen eruit alsof ze al dagen iedere dag naar het ziekenhuis kwamen om te kijken of ze dit keer wel aan de beurt waren.

S'middags was het tijd om naar de s21 te gaan te grootste gevangenis uit de tijd van Pol Pot. Ergens wist ik wel dat het erg zou worden....................
De horror begon al voor de toegangspoort. Er kwam een man op ons af met nog maar een oog een half verbrand gezicht en een scheve mond. De omschrijving Frankenstein of zombie zou niet misstaan. Vervolgens kwamen er nog een heleboel andere gehandicapten ons tegemoet. Mensen met 1 been of 1 arm. Ze wilden allemaal geld. Nadat ik de vele handen voorzien had van enkele almoessen konden we naar het museum.
Het museum zelf laat de verschrikkingen van het regime zien. Toen het regime verdreven was werd de gevangenis ontdekt. Op 14 bedden lagen evenzoveel lijken. Dood gemarteld. In elke hing een foto hoe men de persoon aantrof. Verschrikkelijk, gruwelijk en woorden van gelijke strekking schieten te kort. Het is met geen pen te beschrijven.


In het museum lagen ook martelwerktuigen en artestieke verwerkingen van de gruweldaden. Nagels werden uitgerukt, babys van moeders gescheiden, mensen werden gedwongen familie leden te martelen en/of doden.

Op een dag zagen soldaten een mooi meisje lopen. Ze verkrachten haar en gooiden vervolgens een handgranaat in de hoek van het huis. Zie je wel, ze was een spion en vijand van de staat en wij hebben haar gestraft.
Op een dag kwam een meisje thuis van haar werk en zong een liedje dat populiar was tijdens het oude regime. Ze werd gearresteerd wegens "impirialisme". De volgende dag werden haar bebloede kleren thuis bezorgt. Dood gemarteld.
Dit soort taferelen waren aan de orde van de dag. Hele gezinnen hebben dagen lang niet met elkaar gesproken. Bang dat er iemand onder het huis zat (houten huizen) die alles afluisterden en ze werden gearresteerd als vijand van de staat.

De volgende dag gingen we naar de killing fields. Hier werden de gevangenen vermoord. Eerst moesten geblind doekt voor een groot gat knielen, vervolgens werden ze neer geslagen en vielen in de kuil, daarna werd hun keel doorgesneden. Als laatste gooide men chemicalien over de lijken om de stank tegen te gaan en om mensen die nog leefden de mond te snoeren. Sommige werden leven begraven.
Omdat een foto meer dan duizend woorden zegt, enkele foto's

Menselijke resten na de opgravingen




Als een eerbetoon aan alle slachtoffers zijn 8 duizend schedels opgestapeld in een stoepa. Ik ging de stupa in. Eerst schoenen uit. Wierook branden voor de slachtoffers. Ik betrad de treden en wilden naar binnen. Toen ik mijn eerste stap binnen wilde zetten voelde ik al de slechte energie. Het is met een geen pen te beschrijven. De energie of sfeer binnenin was heel erg triest.

Enkele van de schedels.

Bijde museums zijn met afstand het meest gruwelijke en nare wat ik ooit heb gezien.

Niet minder dan 2 miljoen (!!!!!) mensen zijn tijdens het regime vermoord. De meeste slachtoffers waren: intellectuelen, ministers en diplomaten van het vorige regime, buitenlanders, en vrouwen en kinderen. Pol pot, een ultra communist wilden een samenleving met nog maar 2 klassen. Prive bezit werd afgeschaft, alles was van de staat. Hij wilde een staat waarbij iedereen blind de orders opvolgde van het regime. Iedereen werd ter werk gesteld. Mensen die een andere mening waren toegedaan werden gemarteld en/of vermoord.
Het regime heeft het land terug gebracht naar de steentijd.

Samenvattend: goed was de Angkor tijd, slecht de Pol Pot tijd, en lelijk de tijd nu (the good, the bad and the ugly). De wonden die regime geslagen heeft zullen generaties duren om te helen. Iedereen heeft wel iemand verloren. Dankzij de Boeddistische levenswijze proberen ze samen maar het beste van de maken en zijn ondanks alles over het algemeen niet verbitterd. Toch durf ik b.v. tuktuk chauffeurs, zeker de oudere, tijdens de dagelijkste smalltalk niet te vragen of ze getrouwd zijn. Het is heel goed mogelijk dat ze iedereen hebben verloren. De blik die een van de cheuffaurs gaf toen ik hem vertelde naar de gevangenis te willen spreekt boekdelen.

Na deze herinnering aan de uiting van het pure kwaad werd het tijd om wat goede energie op te doen bij de grootste tempel van de stad. Bij de tempel aangekomen liep er een meisje van een jaar of 9 rond met een baby op de arm. De baby was nauwelijks gekleed en zag er slecht uit. We konden dat niet simpelweg negeren en doorlopen, daarvoor was het te erg. Geld geven is niet goed dus gingen haar en de baby eten geven. Eerst wat drinken. Folke liep naar de overkant van de straat om eten te regelen. Op een gegeven moment gaf ze te kennen geen eten te willen. Ik zag in een fractie van een seconde dat ze een behoorlijk pak aan papiergeld in haar handpalm hield. Aha dat is er zo een. Die wordt waarschijnlijk door moeders de straat opgestuurdt om geld vragen aan toeristen. Ze laat de Baby min of meer met opzet creperen zodat het extra zielig is en ze meer geld krijgen. S' avonds gaat al het verzamelde geld dan naar moeders. Je weet niet wat moeders er mee doet, wellicht heeft ze wel een alcohol verslaving of zo, dus geld geven is niet de oplossing. I
nmiddels was ik ook naar de overkant van de straat gegaan. Het eten kwam eraan. Hier waren ook kinderen. De rijst met groente werd op de grond gezet. We knipperde met onze ogen en alles was verdwenen in de kleine buikjes van de kindertjes. Zo snel! Die hadden echt honger! Meer rijst. Weer zo snel als maar zijn kan werd alles opgeten. Oh er valt wat te verdienen, er kwamen meer verkopers aan met hun etenswaar. Een toetje dan maar. We gaven de kinderen bekers voorverpakte vruchtensap. Binnen enkele seconden was de beste verkoper zijn complete dag voorraad kwijt. Een oudje kwam ons de bedanken.
En de kinderen??? Die waren veel te druk om de rietjes in de pakjes te krijgen...........
Status: $11,- lichter en 8 kleine buikjes gevuld!
Na goede energie te hebben opgedaan in de tempel zijn we naar een kantoorboekhandel gegaan: "to bye some basic educational needs". Na ingekocht te hebben op weg naar een klein weeshuis. Na heel lang zoeken hadden we het gevonden in een klein modderig steegje. Helaas waren de kinderen op hun jaarlijkse uitje naar de dierentuin. Toch waren er nog enkele. Enthausiast werden we binnengelaten. We hadden een stuk of 25 doosje kleurpotloden gekocht. We gaven een doosje aan een klein meisje. Ze kon nauwelijks begrijpen dat het echt voor haar was. Ze was ontzettend dankbaar. Nadat ook het schetsboek uit de tas te voorschijn kwam ging ze samen met andere kinderen druk in de weer om een tekening te maken. Een oud vrouwtje dat in het weeshuis werke leidde ons rond. De omstandigheden waren redelijk. Ze deelden een groot bed met waarschijnlijk 3 andere kinderen, hadden een dak boven het hoofd en een heel klein beetje onderwijs. Dit alles is nog altijd beter dan dingen verkopen aan toeristen of op straat bedelen. Er zijn vele kinderen van nog geen 6/7 jaar oud die je van alles willen verkopen. Gelukkig hebben we ook heel veel kinderen gezien die onbezorgd op straat speelden.