Kuala Lumpur & Tama Nagara

Na een tijdje op het strand gezeten te hebben was het tijd om weer eens wat anders te doen.
We besloten om zuidelijker te gaan, om precies te zijn naar de hoofdstad van Maleisie, Kuala Lumpur.
Na en vlucht van een kleine twee uur kwamen we aan in Kuala Lumpur. Ik was blij dat we weer veilig geland waren. We vlogen namelijk met een nogal primitieve kist, een propeller vliegtuig!


Omdat we laat in de avond aankwamen zijn we meteen naar het hotel gegaan wat we van te voren via internet geboekt hadden.
De volgende dag zijn we meteen naar de petronas towers geweest. Het een naar hoogste gebouw van de wereld met een hoogte van +/-450 meter. Bij aankomst konden we niet naar boven, de toko was dicht. Nouja dan maar naar het aangrenzende winkelcentrum.
De petronas towers

Dat winkelcentrum is echt gigantisch, bijkans het walhalla voor vrouwen en fassion homo's. Alle grote westerse merken zijn vertegenwoordigd: Armani, Gucci, Hugo Boss etc. You name it the have it!
Wat ook opvalt is dat de mensen hier anders zijn dan in Thailand. In Thailand heerst meer een laidback mentaliteit terwijl hier in Maleisie meer een " tjak-tjak-tjak" mentaliteit heerst. Het is moeilijk onder woorden te brengen maar de mensen zijn op een bepaalde manier meer ondernemend heb ik het idee.
Rondlopend door de straten vraag ik mij af of " de Maleisier" wel bestaat; overal zie ik Chinezen en Hindoestanen lopen. Ook heb ik het idee dat men hier rijker is. Ik zie meer dure BMW's en Mercedessen.
Officieel is Maleisie een islamitisch land. Het enige wat je daar van merkt is, kort door de bocht, Veel hoofddoeken met hier een daar een burka, hand in hand met een baardjurk.

S'avonds gingen we wat eten in een hardrockcafe, later op de avond zou er live muziek komen. Langzamerhand vorderde te avond en aten we ons eten op. Op een gegeven moment werd de ingang met een touw en paaltjes geval(hoe heet zo een ding waarmee ook vaak wachtrijen gemaakt worden) gebarricadeerd. Mannen konden doorlopen, vrouwen moesten entree betalen. De kleding van de dames was weer typisch Zuid-Oost-Aziatisch: een zo kort mogelijk rokje. "Wat zeg je? Maleisie een islamitisch land???" Hmm dit kan dus blijkbaar toch.
Op een gegeven moment stond de tent vol met vrouwen. Toen viel het kwartje pas: mannen gratis + vrouwen entree betalen......... Juist..... De vrouwen betalen om daar te mogen hoeren. Hmm hebben wij weer. Snel weg anders krijg ik al die vrouwen weer achter me aan. .....
Tja het klinkt raar maar ik voelde me wel een beetje bedreigd. Weer die jagende blikken: " vanavond dan scoor ik zo een blanke en dan ben ik binnen". Want blank is synoniem voor rijk.

De volgende dag moesten we vroeg op. We gingen namelijk naar het nationaal park Tama Nagara, met andere woorden: rimboe!

Na ongeveer een dag in de bus gezeten hebben kwamen we aan bij de accomodatie. Deze was erg eenvoudig: een armetierige " badkamer" grenzend aan een slaapzaaltje met 8 bedden. Na onze bagage gedumpt te hebben gingen we met een traditionele kano, gemoderniseerd met een krachtige buitenmoordmotor, de rivier op.
Het was een kort tochtje. Na een stukje lopen kwamen we uiteindelijk op de plaats van bestemming aan, een grot.
De ingang was erg nauw. Binnenin de grot was het een enorm geklauter over rotsen en door zeer nauwe openingen. Op een gegeven moment bekroopt mij het gevoel alsof ik een aars inkroop. Je kon er maar op een manier in, de opening was zeer nauw, het stonk behoorlijk, je handen worden bruin, en er hangt " haar" (in de vorm van boomwortels) voor.
Binnenin de grot heb ik een grote spin gezien en vleermuizen, een heleboel vleermuizen. Ze hangen daar in grote getallen op de kop aan hun pootjes aan de rotswand. Erg grappig om te zien. Zo af en toe scheert er een rakelings langs. Je kunt met de zaklamp op ze schijnen en er gebeurd niks, die beesten zien namelijk, om het eens onverbloemd te zeggen, geen ene flikker. Ze gebruiken sonar om te navigeren en hun eten en zo te vinden.

Fred en Woodie hadden na deze ervaring meteen genoeg van de jungle. Ze gingen terug naar Kuala Lumpur om direct daarna een vlucht te boeken naar Koh Samui.Vanaf toen waren we dus met z'n tweeen.

De volgende dag gingen we de " canopy walk" doen. Gigantische hangbruggen gespannen over de boomtoppen van de jungle. Sommige waren wel 100 meter hoog. Erg indrukwekkend.


Na deze hanbruggen was het tijd voor een echte jungle trek. Onderweg daarnaar toe kwamen het vrouwtje tegen dat alles regelde. Ze had overal naar ons gezocht. Tja nadat de bootmeneer ons had afgezet zijn we maar gewoon met een gids meegelopen. Wisten wij veel dat de canopy walk pas op het laatst zou zijn....... Zodoende warenwe dus eerst naar een ander uitlijkpunt gegaan. Onderweg vertelde de gids allerlij wetenswaardigheden over de jungle. Ook heb ik nog even voor tarzan gespeeld door in een liaan te klimmen. Niet dat ik hoog kwam of zo maar het was toch wel lachen.
Dit allemaal had tot gevolg dat we nogal laat waren voor de jungle trek, maar dat was geen probleem werd ons verzekerd.

Na een boottocht van ongeveer 2 uur waren we aan het beginpunt van de trek

Op de boot.

De gids zette meteen een flink tempo in. We moesten namelijk voor het donker bij de grot, onze overnachtingsplek, aankomen want als het donker is ben je niet veilig in de jungle. Het tempo lag dus heel erg oog. Dat valt niet mee als je bedenkt dat je door een tropisch regenwoud loopt. Het is alsof je continu zeer inspannend bezig bent in een sauna.
Binnen 10 minuten was alles dan ook doorweekt van het zweet en zaten mijn schoenen onder de modder. De wandeling had eigenlijk meer weg van fitness. Heuvel op, heuvel af, over boomstammen heen, onder boomstammen door, en af en toe een stroompje oversteken over een gammel bruggetje gemaakt van een enkele dikke tak.
Stapte je mis, wat nogal eens gebeurde, dan stapte je in de modder. In de modder zitten veel bloedzuigers. Ik had er dan ook snel enkele in mijn schoenen. Maar door mijn speciale, 15 euri per stuk kostende, trekkingsokken kwamen ze niet bij mijn huid. Hoewel er ook een fanatieke bijzat die gewoon omhoog kroop en zich vastzoog aan mijn enkel.

Na deze zeer snelle loop kwamen we dan eindelijk aan bij de grot. Een gigantische grot die wel iets weg had van de " mines of Morria" van LOTR. De gids kookte een heerlijk maal en er werd een vuur gemaakt. Uiteraard kwamen daar ook de verhalen. De gids vertelde dat er vlakbij de grot enkele bosgeesten huisden. Het verhaal doet de ronde dat deze geesten wel eens arme wandelaars pesten door s'nachts als ze slapen hun lichaam van de grot naar het bos te verplaatsen. Dan word je opeens wakker in het bos!
Het zou best een kunnen dat er enkele geesten huizen want de jungle van Maleisie is een van de oudste van de wereld en er hebben natuurlijk veel stammen geleefd die meer contact hadden met " boven" dan de hedendaagse mensch.
Ik heb in de grot geslapen en verder niks gemerkt.
In deze jungle leven trouwens veel tijgers en ook olifanten. De tijgers vallen gelukkig geen mensen aan. Als dat wel gebeurd, dan zijn de rapen goed gaar. Het schijnt zo te zijn dat als tijgers eenmaal menselijk bloed geproefd hebben ze als het waren krankzinnig worden en gericht mensen gaan aanvallen ook al hebben ze helemaal geen honger of voelen ze zich bedreigd.
De volgende dag dacht ik we wel wat rustiger aan konden doen... Maar nee de gids zette hetzelfde moordende tempo door.
Aan het einde van de dag waren we weer terug. Toen hebben we nog een klein dorpje met oorspronkelijke bewoners bezocht. Nouja oorspronkelijk, toen we aankwamen kwam er net een scheepslading aan blanke toeristen naar beneden lopen.
Wat het volk liet zijn was wel indrukwekkend. Ze maakten vuur met een bamboestengel een stuk hout met inkeping en ze demonstreerden hun kunsten met een blaaspijp. Daar gaan kleine vlijmscherpe pijltjes in die met een gerichte blaas in het doelwit terecht komen. Ik heb het ook geprobeerd en bij de tweede poging lukte het mij warempel om een pijltje in het score boord te nagelen.
Het was erg leuk om dit volk te zien temeer omdat ik vroeger verhalen kreeg voorgelezen over indianenstammen die eenzelfde blaaspijp hanteerde. Hoewel deze indianen in Zuid-Amerika leefden hadden ook zij een blaaspijp.


Folke verfrist zich in een riviertje tijdens de trekking

Eenmaal weer terug in Kuala Lumpur gingen we opnieuw te petronas towers bezoeken. We moesten er vroeg zijn want de tickets waren " limited" We kwamen er dan ook vroeg aan, om 08:00 uur in de ochtend. Tot onze grote verbazing stond er al een gigantische rij. We gingen toch maar wachten. De rij werd achter ons steeds groter en leek steeds meer op een rij bij een atractiepark. Na ruim een uur wachten konden we naar binnen. Eerst moesten we een 3d film bekijken. Daarin werd verteld dat de torens het hoofdkwartier van de Maleisiesche olie onderneming Petronas is. Verder werd in het filmpje duidelijk gemaakt wat voor een geweldig bedrijf Petronas wel niet is en dat ze gigantisch veel voor het land en de omgeving doen, blablablabla: bedrijfspropaganda.
Uiteindelijk gingen we met de lift naar de brug die de torens onderling verbind. Deze brug is op 140 meter hoogte.
Opde brug mochten we 5 minuten rondlopen en foto's maken. Alles was zeer strak geregeld. Het bezoek was graties.
Al met al, toch wel geinig zo een bezoekje aan een van de hoogste gebouwen ter wereld!