Binnen een dag was het visum voor Vietnam geregeld in Phnom Penh. We moesten daarvoor wel onze paspoorten afgeven. Hoewel je dat in principe nooit moet doen waren we in de veronderstelling dat het dit keer wel kon. De mensen van het guesthouse waren zo vriendelijk en behulpzaam dat we ze wel vertrouwden. Hoewel de paspoorten Met een typisch Zuid-Oost-Aziatische vertraging klaar waren, was het toch gelukt. De mensen hebben zo soms zo relax dat ze zo iets hebben van: " ach ja wat is 1,5 uur later nou? wat maakt dat uit? het komt wel......" Als je dan duidelijk maakt dat je toch wel heel graag wil dat het visum vandaag klaar is, zoals afgesproken, en niet morgen dan zorgen ze daar uiteindelijk toch voor.
Daar gingen we dan met een minibus naar Saigon, ook wel bekend als Ho Chi Min City. De bus zat behoorlijk vol. Er gingen ook enkele lokale mensen mee en die hadden heel veel meuk bijzich. Het was zo dat er nog net geen levende kippen en varkens werden ingeladen. Na een tijdje hoppelen over de " snelweg" met hier een kuil en wat zanderige stukken kwamen we bij de grens aan alwaar het formulieren circus begon. Uiteraard moesten we langs een heleboel mannetjes die weet ik het wat controleerden. De doanebeambte was ouderwets gezellig communistisch en stoicitijns chaggarijnig. Ik heb zelden iemand zo chaggarijnig een paspoort op de balie zien neerkwakken. Met zo een blik van: "hier je meuk en nou oprotten....."
Afijn, we waren in Vietnam! Eerst moesten we 1,5 uur met een busje naar het centrum van Saigon. Aldaar kwamen we aan bij het kantoortje van "happy Tours". Een reisbureautje dat gerund werd door ouderwets gezellige, vriendelijke en behulpzame mensen.
Saigon is een typische Zuid-Oost-Aziatische stad. Druk, chaotisch en ontelbaar veel brommerts. Eerlijk gezegd hadden we het een beetje gehad met de stad. De eerste dag hebben we dan ook niks gedaan. De tweede dag gingen we naar de " chi chi tunnels", de beroemde tunnels van de Vietcong. Bij de tunnels kregen we eerst een propaganda filmpje te zien voor Vietnam en anti Amerikaans. Later zou ik het anti Amerikaanse begrijpen.....
Daarna een stukje gelopen en de tunnels gezien. Je kon er ook in. Ik ben er niet in geweest mij te claustrofobisch. Folke wel. Verder zagen we enkele afbeeldingen van de vallen met scherpe stokken die ze maakten. De techniek die ze gebruikten was erg simpel maar heel erg doeltreffend tegen de Amerikanen.
Na het bezoek aan de tunnels konden we nog naar het oorlogs museum. Daar hadden we geen zin in. We hadden al genoeg zieke (oorlogs) dingen gezien. We zijn maar de stad in gegaan en hebben een terrasje gepakt. Later kwamen we een Nederlands stel tegen die wel naar het museum was geweest.... Het museum was vreselijk. Rij aan rij waren honderden foto's te zien van de oorlog en de gevolgen. De Amerikanen hebben zich daar echt beestachtig, wat zeg ik, demonisch gedragen. Executeren van kinderen, martelingen en meer van zulks.....Het museum toonde ook de gevolgen van het " agent orange" . De amerikanen hebben wel 50 verschillende chemische middelen over de gebieden gegooid om deze te ontbladeren om zo te vijand te kunnen zien. De gevolgen van dit middel zijn onbeschrijfelijk. Kinderen die zwaar misvormd worden geboren in de armste families, plus het feit dat de chemische troep voor ongeveer 400 jaar in het ecosysteem zal blijven en dus ook de gevolgen.........................
Het stel dat dus wel naar museum was vertelde het een en ander dan ook zeer aangeslagen.
In de avond was het tijd om naar de trein te gaan. We gingen namelijk met de trein naar het noorden.
Na ongeveer 30 uur in de trein te hebben gezeten, wat opzich goed te doen was want we hadden bedden, kwamen we aan in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Het stuk dat we afgelegd hebben is ongeveer 2000 Km. De mensen hier in het noorden zijn heel anders dan in het zuiden. Veel meer chinees en " more rude" (kan geen Nederlands woord ervoor vinden).
We waren bv ergens aan het eten en we hoorden wat gerinkel. Iemand in de tent ernaast had zijn eten op en flikkerde gewoon het bord naar buiten!
Meteen na aankomst op een bus gestapt haar Halong City, het vertrek punt naar Halong Bay. We konden meteen mee op een boot voor $45,-. Dat scheelde nogal. In Hanoi zelf was de tour $80,-. Eenmaal op de boot vaarden we naar Halong Bay. Halong Bay is werkelijk waar enorm mooi! Al die kleine eilandjes die uit de zee op reizen, werkelijk waar wonderschoon! Na een tijdje gingen we een stukje kanoen op de zee, erg leuk. Na het kanoen was het tijd om te gaan zwemmen in de zee, heerlijk! De volgende morgen (we sliepen op de boot) was het, na een ochtend duik en ontbijt, tijd voor een stevige wandeling door de jungle van het enige bewoonde eiland. Na een tijdje wandelen kwamen we aan bij een mooi uitzichtpunt.
Na de wandeling hebben we een hotel geboekt en is het plan om een tijdje op Cat Ba eiland (zo heet het eiland) te blijven en een beetje te relaxen. Daarna gaan we naar Hanoi en daar nog wat dingen bekijken.
"Heb je dan geen foto's?" Jawel maar dan moet ik die weer helemaal klein maken en uploaden en, en, en............ Het is heel erg warm en ik ben moe dus dat komt een andere keer wellicht wel......
zondag 29 juli 2007
maandag 23 juli 2007
Siem Reap & Angkor Wat
Na een busreis van 6 uur kwamen we aan in het stadje Siem Reap. Het stadje is beroemd omdat het grootste religeuze bouwwerk ter wereld, Angkor Wat er vlakbij staat. Lopend door het stadje is het goed te merken dat er een grote tempel vlakbij staat. De goede energie/sfeer uit de tempel is duidelijk voelbaar in het stadje.
We genieten hier erg van de franse keuken. Ja maar je was toch in Cambodja??? Klopt maar Cambodja is eens van de Fransen geweest en dat heeft de nodige sporen achtergelaten bestaande uit coloniale gebouwen in Franse stijl en Franse Restaurant's. De franse invloed is sowieso in heel Cambodja merkbaar: als je bijvoorbeeld bij het ontbijt een brood besteld, dan krijg je stokbrood.
Voor de tempel hebben we een 3 dagen toegangspas gekocht. Kosten $40. Jaja er wordt goed verdient aan de toeristen! Maar ja het opknappen van alle tempels kost ook heel veel geld. Er zijn hier zoveel tempels dat we naar 3 dagen nog lang niet alles gezien hebben. Sommige zijn in goede staat, andere half overwoekerd door de jungle. Hier een paar foto's:
Omdat het regelen van een visum voor Vietnam het beste in Phnomn Penn kan zijn we daar nu weer terug. Morgen gaan we met de bus naar Ho Chi Min City, de stad die vroeger Saigon heette.
We genieten hier erg van de franse keuken. Ja maar je was toch in Cambodja??? Klopt maar Cambodja is eens van de Fransen geweest en dat heeft de nodige sporen achtergelaten bestaande uit coloniale gebouwen in Franse stijl en Franse Restaurant's. De franse invloed is sowieso in heel Cambodja merkbaar: als je bijvoorbeeld bij het ontbijt een brood besteld, dan krijg je stokbrood.
Voor de tempel hebben we een 3 dagen toegangspas gekocht. Kosten $40. Jaja er wordt goed verdient aan de toeristen! Maar ja het opknappen van alle tempels kost ook heel veel geld. Er zijn hier zoveel tempels dat we naar 3 dagen nog lang niet alles gezien hebben. Sommige zijn in goede staat, andere half overwoekerd door de jungle. Hier een paar foto's:
Omdat het regelen van een visum voor Vietnam het beste in Phnomn Penn kan zijn we daar nu weer terug. Morgen gaan we met de bus naar Ho Chi Min City, de stad die vroeger Saigon heette.
woensdag 18 juli 2007
Phnom Penn, S21 & Killing fields
Waarschuwing!!!
Deze post kan als zeer schokkend worden ervaren!
De eerste indruk van Combodja en zijn inwoners is dat men hier zeer arm is, vergelijkbaar met India. De inwoners bescheiden, rustig, glichlachend, behulpzaam maar bovenal zeer aardig. Achter deze uiterlijke verschijningsvorm gaat een ellende schuil met een onvoorstelbare diepte.
De geschiedenis van het land kan worden samengevat als: the good, the bad and the ugly (bron lonely planet).
In het begin was het goed. Ze bouwden het grootste religeuze bouwwerk uit de geschiedenis, Angkor Wat. Angkor Wat is dan ook de natoniale trots. Het prijkt op de het nationale bier en komt vaak terug in bedrijfsnamen. De cambodjanen zijn er erg trots op. De geschiedenis van het land mag dan wel bewogen zijn, maar dat grote bouwwerk hebben is wel mooi gebouwd door Cambodjanen!
Lopend door de hoofdstad Phonm Penn valt vooral de schrijnende armoede op. Op straat en langs de kant van de weg spelen kinderen, sommigen zijn naakt.
Na een tijdje gelopen hebben gingen we bij een cafe wat drinken. Een cola en een koffie graag. Ok dat is dan 3000. Hmm beetje duur..... Wacht even nee dat is slechts 70 euri cent! Een euri is ongeveer 5000 real. Moet je je voorstellen als je met een groep uiteten gaat: "Dat is dan 276000,- alstublieft" Totaal onwerkbaar. Daaromn wordt in de praktijk alles met Dollars betaald. Alleen alles wat kleiner is dan $1,- word omgerekend naar de lokale valuta. Uit de geldautomaat komen dan ook Dollars. Onderweg stuitte we ook op een gigantische rij mensen, voor het grote gedeelte vrouwen en kinderen. De rij was ongeveer 250 meter lang en eindigde bij het ziekenhuis....... De mensen zagen eruit alsof ze al dagen iedere dag naar het ziekenhuis kwamen om te kijken of ze dit keer wel aan de beurt waren.
S'middags was het tijd om naar de s21 te gaan te grootste gevangenis uit de tijd van Pol Pot. Ergens wist ik wel dat het erg zou worden....................
De horror begon al voor de toegangspoort. Er kwam een man op ons af met nog maar een oog een half verbrand gezicht en een scheve mond. De omschrijving Frankenstein of zombie zou niet misstaan. Vervolgens kwamen er nog een heleboel andere gehandicapten ons tegemoet. Mensen met 1 been of 1 arm. Ze wilden allemaal geld. Nadat ik de vele handen voorzien had van enkele almoessen konden we naar het museum.
Het museum zelf laat de verschrikkingen van het regime zien. Toen het regime verdreven was werd de gevangenis ontdekt. Op 14 bedden lagen evenzoveel lijken. Dood gemarteld. In elke hing een foto hoe men de persoon aantrof. Verschrikkelijk, gruwelijk en woorden van gelijke strekking schieten te kort. Het is met geen pen te beschrijven.
In het museum lagen ook martelwerktuigen en artestieke verwerkingen van de gruweldaden. Nagels werden uitgerukt, babys van moeders gescheiden, mensen werden gedwongen familie leden te martelen en/of doden.
Op een dag zagen soldaten een mooi meisje lopen. Ze verkrachten haar en gooiden vervolgens een handgranaat in de hoek van het huis. Zie je wel, ze was een spion en vijand van de staat en wij hebben haar gestraft.
Op een dag kwam een meisje thuis van haar werk en zong een liedje dat populiar was tijdens het oude regime. Ze werd gearresteerd wegens "impirialisme". De volgende dag werden haar bebloede kleren thuis bezorgt. Dood gemarteld.
Dit soort taferelen waren aan de orde van de dag. Hele gezinnen hebben dagen lang niet met elkaar gesproken. Bang dat er iemand onder het huis zat (houten huizen) die alles afluisterden en ze werden gearresteerd als vijand van de staat.
De volgende dag gingen we naar de killing fields. Hier werden de gevangenen vermoord. Eerst moesten geblind doekt voor een groot gat knielen, vervolgens werden ze neer geslagen en vielen in de kuil, daarna werd hun keel doorgesneden. Als laatste gooide men chemicalien over de lijken om de stank tegen te gaan en om mensen die nog leefden de mond te snoeren. Sommige werden leven begraven.
Omdat een foto meer dan duizend woorden zegt, enkele foto's
Menselijke resten na de opgravingen
Als een eerbetoon aan alle slachtoffers zijn 8 duizend schedels opgestapeld in een stoepa. Ik ging de stupa in. Eerst schoenen uit. Wierook branden voor de slachtoffers. Ik betrad de treden en wilden naar binnen. Toen ik mijn eerste stap binnen wilde zetten voelde ik al de slechte energie. Het is met een geen pen te beschrijven. De energie of sfeer binnenin was heel erg triest.
Enkele van de schedels.
Bijde museums zijn met afstand het meest gruwelijke en nare wat ik ooit heb gezien.
Niet minder dan 2 miljoen (!!!!!) mensen zijn tijdens het regime vermoord. De meeste slachtoffers waren: intellectuelen, ministers en diplomaten van het vorige regime, buitenlanders, en vrouwen en kinderen. Pol pot, een ultra communist wilden een samenleving met nog maar 2 klassen. Prive bezit werd afgeschaft, alles was van de staat. Hij wilde een staat waarbij iedereen blind de orders opvolgde van het regime. Iedereen werd ter werk gesteld. Mensen die een andere mening waren toegedaan werden gemarteld en/of vermoord.
Het regime heeft het land terug gebracht naar de steentijd.
Samenvattend: goed was de Angkor tijd, slecht de Pol Pot tijd, en lelijk de tijd nu (the good, the bad and the ugly). De wonden die regime geslagen heeft zullen generaties duren om te helen. Iedereen heeft wel iemand verloren. Dankzij de Boeddistische levenswijze proberen ze samen maar het beste van de maken en zijn ondanks alles over het algemeen niet verbitterd. Toch durf ik b.v. tuktuk chauffeurs, zeker de oudere, tijdens de dagelijkste smalltalk niet te vragen of ze getrouwd zijn. Het is heel goed mogelijk dat ze iedereen hebben verloren. De blik die een van de cheuffaurs gaf toen ik hem vertelde naar de gevangenis te willen spreekt boekdelen.
Na deze herinnering aan de uiting van het pure kwaad werd het tijd om wat goede energie op te doen bij de grootste tempel van de stad. Bij de tempel aangekomen liep er een meisje van een jaar of 9 rond met een baby op de arm. De baby was nauwelijks gekleed en zag er slecht uit. We konden dat niet simpelweg negeren en doorlopen, daarvoor was het te erg. Geld geven is niet goed dus gingen haar en de baby eten geven. Eerst wat drinken. Folke liep naar de overkant van de straat om eten te regelen. Op een gegeven moment gaf ze te kennen geen eten te willen. Ik zag in een fractie van een seconde dat ze een behoorlijk pak aan papiergeld in haar handpalm hield. Aha dat is er zo een. Die wordt waarschijnlijk door moeders de straat opgestuurdt om geld vragen aan toeristen. Ze laat de Baby min of meer met opzet creperen zodat het extra zielig is en ze meer geld krijgen. S' avonds gaat al het verzamelde geld dan naar moeders. Je weet niet wat moeders er mee doet, wellicht heeft ze wel een alcohol verslaving of zo, dus geld geven is niet de oplossing. I
nmiddels was ik ook naar de overkant van de straat gegaan. Het eten kwam eraan. Hier waren ook kinderen. De rijst met groente werd op de grond gezet. We knipperde met onze ogen en alles was verdwenen in de kleine buikjes van de kindertjes. Zo snel! Die hadden echt honger! Meer rijst. Weer zo snel als maar zijn kan werd alles opgeten. Oh er valt wat te verdienen, er kwamen meer verkopers aan met hun etenswaar. Een toetje dan maar. We gaven de kinderen bekers voorverpakte vruchtensap. Binnen enkele seconden was de beste verkoper zijn complete dag voorraad kwijt. Een oudje kwam ons de bedanken.
En de kinderen??? Die waren veel te druk om de rietjes in de pakjes te krijgen...........
Status: $11,- lichter en 8 kleine buikjes gevuld!
Na goede energie te hebben opgedaan in de tempel zijn we naar een kantoorboekhandel gegaan: "to bye some basic educational needs". Na ingekocht te hebben op weg naar een klein weeshuis. Na heel lang zoeken hadden we het gevonden in een klein modderig steegje. Helaas waren de kinderen op hun jaarlijkse uitje naar de dierentuin. Toch waren er nog enkele. Enthausiast werden we binnengelaten. We hadden een stuk of 25 doosje kleurpotloden gekocht. We gaven een doosje aan een klein meisje. Ze kon nauwelijks begrijpen dat het echt voor haar was. Ze was ontzettend dankbaar. Nadat ook het schetsboek uit de tas te voorschijn kwam ging ze samen met andere kinderen druk in de weer om een tekening te maken. Een oud vrouwtje dat in het weeshuis werke leidde ons rond. De omstandigheden waren redelijk. Ze deelden een groot bed met waarschijnlijk 3 andere kinderen, hadden een dak boven het hoofd en een heel klein beetje onderwijs. Dit alles is nog altijd beter dan dingen verkopen aan toeristen of op straat bedelen. Er zijn vele kinderen van nog geen 6/7 jaar oud die je van alles willen verkopen. Gelukkig hebben we ook heel veel kinderen gezien die onbezorgd op straat speelden.
Deze post kan als zeer schokkend worden ervaren!
De eerste indruk van Combodja en zijn inwoners is dat men hier zeer arm is, vergelijkbaar met India. De inwoners bescheiden, rustig, glichlachend, behulpzaam maar bovenal zeer aardig. Achter deze uiterlijke verschijningsvorm gaat een ellende schuil met een onvoorstelbare diepte.
De geschiedenis van het land kan worden samengevat als: the good, the bad and the ugly (bron lonely planet).
In het begin was het goed. Ze bouwden het grootste religeuze bouwwerk uit de geschiedenis, Angkor Wat. Angkor Wat is dan ook de natoniale trots. Het prijkt op de het nationale bier en komt vaak terug in bedrijfsnamen. De cambodjanen zijn er erg trots op. De geschiedenis van het land mag dan wel bewogen zijn, maar dat grote bouwwerk hebben is wel mooi gebouwd door Cambodjanen!
Lopend door de hoofdstad Phonm Penn valt vooral de schrijnende armoede op. Op straat en langs de kant van de weg spelen kinderen, sommigen zijn naakt.
Na een tijdje gelopen hebben gingen we bij een cafe wat drinken. Een cola en een koffie graag. Ok dat is dan 3000. Hmm beetje duur..... Wacht even nee dat is slechts 70 euri cent! Een euri is ongeveer 5000 real. Moet je je voorstellen als je met een groep uiteten gaat: "Dat is dan 276000,- alstublieft" Totaal onwerkbaar. Daaromn wordt in de praktijk alles met Dollars betaald. Alleen alles wat kleiner is dan $1,- word omgerekend naar de lokale valuta. Uit de geldautomaat komen dan ook Dollars. Onderweg stuitte we ook op een gigantische rij mensen, voor het grote gedeelte vrouwen en kinderen. De rij was ongeveer 250 meter lang en eindigde bij het ziekenhuis....... De mensen zagen eruit alsof ze al dagen iedere dag naar het ziekenhuis kwamen om te kijken of ze dit keer wel aan de beurt waren.
S'middags was het tijd om naar de s21 te gaan te grootste gevangenis uit de tijd van Pol Pot. Ergens wist ik wel dat het erg zou worden....................
De horror begon al voor de toegangspoort. Er kwam een man op ons af met nog maar een oog een half verbrand gezicht en een scheve mond. De omschrijving Frankenstein of zombie zou niet misstaan. Vervolgens kwamen er nog een heleboel andere gehandicapten ons tegemoet. Mensen met 1 been of 1 arm. Ze wilden allemaal geld. Nadat ik de vele handen voorzien had van enkele almoessen konden we naar het museum.
Het museum zelf laat de verschrikkingen van het regime zien. Toen het regime verdreven was werd de gevangenis ontdekt. Op 14 bedden lagen evenzoveel lijken. Dood gemarteld. In elke hing een foto hoe men de persoon aantrof. Verschrikkelijk, gruwelijk en woorden van gelijke strekking schieten te kort. Het is met geen pen te beschrijven.
In het museum lagen ook martelwerktuigen en artestieke verwerkingen van de gruweldaden. Nagels werden uitgerukt, babys van moeders gescheiden, mensen werden gedwongen familie leden te martelen en/of doden.
Op een dag zagen soldaten een mooi meisje lopen. Ze verkrachten haar en gooiden vervolgens een handgranaat in de hoek van het huis. Zie je wel, ze was een spion en vijand van de staat en wij hebben haar gestraft.
Op een dag kwam een meisje thuis van haar werk en zong een liedje dat populiar was tijdens het oude regime. Ze werd gearresteerd wegens "impirialisme". De volgende dag werden haar bebloede kleren thuis bezorgt. Dood gemarteld.
Dit soort taferelen waren aan de orde van de dag. Hele gezinnen hebben dagen lang niet met elkaar gesproken. Bang dat er iemand onder het huis zat (houten huizen) die alles afluisterden en ze werden gearresteerd als vijand van de staat.
De volgende dag gingen we naar de killing fields. Hier werden de gevangenen vermoord. Eerst moesten geblind doekt voor een groot gat knielen, vervolgens werden ze neer geslagen en vielen in de kuil, daarna werd hun keel doorgesneden. Als laatste gooide men chemicalien over de lijken om de stank tegen te gaan en om mensen die nog leefden de mond te snoeren. Sommige werden leven begraven.
Omdat een foto meer dan duizend woorden zegt, enkele foto's
Menselijke resten na de opgravingen
Als een eerbetoon aan alle slachtoffers zijn 8 duizend schedels opgestapeld in een stoepa. Ik ging de stupa in. Eerst schoenen uit. Wierook branden voor de slachtoffers. Ik betrad de treden en wilden naar binnen. Toen ik mijn eerste stap binnen wilde zetten voelde ik al de slechte energie. Het is met een geen pen te beschrijven. De energie of sfeer binnenin was heel erg triest.
Enkele van de schedels.
Bijde museums zijn met afstand het meest gruwelijke en nare wat ik ooit heb gezien.
Niet minder dan 2 miljoen (!!!!!) mensen zijn tijdens het regime vermoord. De meeste slachtoffers waren: intellectuelen, ministers en diplomaten van het vorige regime, buitenlanders, en vrouwen en kinderen. Pol pot, een ultra communist wilden een samenleving met nog maar 2 klassen. Prive bezit werd afgeschaft, alles was van de staat. Hij wilde een staat waarbij iedereen blind de orders opvolgde van het regime. Iedereen werd ter werk gesteld. Mensen die een andere mening waren toegedaan werden gemarteld en/of vermoord.
Het regime heeft het land terug gebracht naar de steentijd.
Samenvattend: goed was de Angkor tijd, slecht de Pol Pot tijd, en lelijk de tijd nu (the good, the bad and the ugly). De wonden die regime geslagen heeft zullen generaties duren om te helen. Iedereen heeft wel iemand verloren. Dankzij de Boeddistische levenswijze proberen ze samen maar het beste van de maken en zijn ondanks alles over het algemeen niet verbitterd. Toch durf ik b.v. tuktuk chauffeurs, zeker de oudere, tijdens de dagelijkste smalltalk niet te vragen of ze getrouwd zijn. Het is heel goed mogelijk dat ze iedereen hebben verloren. De blik die een van de cheuffaurs gaf toen ik hem vertelde naar de gevangenis te willen spreekt boekdelen.
Na deze herinnering aan de uiting van het pure kwaad werd het tijd om wat goede energie op te doen bij de grootste tempel van de stad. Bij de tempel aangekomen liep er een meisje van een jaar of 9 rond met een baby op de arm. De baby was nauwelijks gekleed en zag er slecht uit. We konden dat niet simpelweg negeren en doorlopen, daarvoor was het te erg. Geld geven is niet goed dus gingen haar en de baby eten geven. Eerst wat drinken. Folke liep naar de overkant van de straat om eten te regelen. Op een gegeven moment gaf ze te kennen geen eten te willen. Ik zag in een fractie van een seconde dat ze een behoorlijk pak aan papiergeld in haar handpalm hield. Aha dat is er zo een. Die wordt waarschijnlijk door moeders de straat opgestuurdt om geld vragen aan toeristen. Ze laat de Baby min of meer met opzet creperen zodat het extra zielig is en ze meer geld krijgen. S' avonds gaat al het verzamelde geld dan naar moeders. Je weet niet wat moeders er mee doet, wellicht heeft ze wel een alcohol verslaving of zo, dus geld geven is niet de oplossing. I
nmiddels was ik ook naar de overkant van de straat gegaan. Het eten kwam eraan. Hier waren ook kinderen. De rijst met groente werd op de grond gezet. We knipperde met onze ogen en alles was verdwenen in de kleine buikjes van de kindertjes. Zo snel! Die hadden echt honger! Meer rijst. Weer zo snel als maar zijn kan werd alles opgeten. Oh er valt wat te verdienen, er kwamen meer verkopers aan met hun etenswaar. Een toetje dan maar. We gaven de kinderen bekers voorverpakte vruchtensap. Binnen enkele seconden was de beste verkoper zijn complete dag voorraad kwijt. Een oudje kwam ons de bedanken.
En de kinderen??? Die waren veel te druk om de rietjes in de pakjes te krijgen...........
Status: $11,- lichter en 8 kleine buikjes gevuld!
Na goede energie te hebben opgedaan in de tempel zijn we naar een kantoorboekhandel gegaan: "to bye some basic educational needs". Na ingekocht te hebben op weg naar een klein weeshuis. Na heel lang zoeken hadden we het gevonden in een klein modderig steegje. Helaas waren de kinderen op hun jaarlijkse uitje naar de dierentuin. Toch waren er nog enkele. Enthausiast werden we binnengelaten. We hadden een stuk of 25 doosje kleurpotloden gekocht. We gaven een doosje aan een klein meisje. Ze kon nauwelijks begrijpen dat het echt voor haar was. Ze was ontzettend dankbaar. Nadat ook het schetsboek uit de tas te voorschijn kwam ging ze samen met andere kinderen druk in de weer om een tekening te maken. Een oud vrouwtje dat in het weeshuis werke leidde ons rond. De omstandigheden waren redelijk. Ze deelden een groot bed met waarschijnlijk 3 andere kinderen, hadden een dak boven het hoofd en een heel klein beetje onderwijs. Dit alles is nog altijd beter dan dingen verkopen aan toeristen of op straat bedelen. Er zijn vele kinderen van nog geen 6/7 jaar oud die je van alles willen verkopen. Gelukkig hebben we ook heel veel kinderen gezien die onbezorgd op straat speelden.
zaterdag 14 juli 2007
Kuala Lumpur & Tama Nagara
Na een tijdje op het strand gezeten te hebben was het tijd om weer eens wat anders te doen.
We besloten om zuidelijker te gaan, om precies te zijn naar de hoofdstad van Maleisie, Kuala Lumpur.
Na en vlucht van een kleine twee uur kwamen we aan in Kuala Lumpur. Ik was blij dat we weer veilig geland waren. We vlogen namelijk met een nogal primitieve kist, een propeller vliegtuig!
Omdat we laat in de avond aankwamen zijn we meteen naar het hotel gegaan wat we van te voren via internet geboekt hadden.
De volgende dag zijn we meteen naar de petronas towers geweest. Het een naar hoogste gebouw van de wereld met een hoogte van +/-450 meter. Bij aankomst konden we niet naar boven, de toko was dicht. Nouja dan maar naar het aangrenzende winkelcentrum.
De petronas towers
Dat winkelcentrum is echt gigantisch, bijkans het walhalla voor vrouwen en fassion homo's. Alle grote westerse merken zijn vertegenwoordigd: Armani, Gucci, Hugo Boss etc. You name it the have it!
Wat ook opvalt is dat de mensen hier anders zijn dan in Thailand. In Thailand heerst meer een laidback mentaliteit terwijl hier in Maleisie meer een " tjak-tjak-tjak" mentaliteit heerst. Het is moeilijk onder woorden te brengen maar de mensen zijn op een bepaalde manier meer ondernemend heb ik het idee.
Rondlopend door de straten vraag ik mij af of " de Maleisier" wel bestaat; overal zie ik Chinezen en Hindoestanen lopen. Ook heb ik het idee dat men hier rijker is. Ik zie meer dure BMW's en Mercedessen.
Officieel is Maleisie een islamitisch land. Het enige wat je daar van merkt is, kort door de bocht, Veel hoofddoeken met hier een daar een burka, hand in hand met een baardjurk.
S'avonds gingen we wat eten in een hardrockcafe, later op de avond zou er live muziek komen. Langzamerhand vorderde te avond en aten we ons eten op. Op een gegeven moment werd de ingang met een touw en paaltjes geval(hoe heet zo een ding waarmee ook vaak wachtrijen gemaakt worden) gebarricadeerd. Mannen konden doorlopen, vrouwen moesten entree betalen. De kleding van de dames was weer typisch Zuid-Oost-Aziatisch: een zo kort mogelijk rokje. "Wat zeg je? Maleisie een islamitisch land???" Hmm dit kan dus blijkbaar toch.
Op een gegeven moment stond de tent vol met vrouwen. Toen viel het kwartje pas: mannen gratis + vrouwen entree betalen......... Juist..... De vrouwen betalen om daar te mogen hoeren. Hmm hebben wij weer. Snel weg anders krijg ik al die vrouwen weer achter me aan. .....
Tja het klinkt raar maar ik voelde me wel een beetje bedreigd. Weer die jagende blikken: " vanavond dan scoor ik zo een blanke en dan ben ik binnen". Want blank is synoniem voor rijk.
De volgende dag moesten we vroeg op. We gingen namelijk naar het nationaal park Tama Nagara, met andere woorden: rimboe!
Na ongeveer een dag in de bus gezeten hebben kwamen we aan bij de accomodatie. Deze was erg eenvoudig: een armetierige " badkamer" grenzend aan een slaapzaaltje met 8 bedden. Na onze bagage gedumpt te hebben gingen we met een traditionele kano, gemoderniseerd met een krachtige buitenmoordmotor, de rivier op.
Het was een kort tochtje. Na een stukje lopen kwamen we uiteindelijk op de plaats van bestemming aan, een grot.
De ingang was erg nauw. Binnenin de grot was het een enorm geklauter over rotsen en door zeer nauwe openingen. Op een gegeven moment bekroopt mij het gevoel alsof ik een aars inkroop. Je kon er maar op een manier in, de opening was zeer nauw, het stonk behoorlijk, je handen worden bruin, en er hangt " haar" (in de vorm van boomwortels) voor.
Binnenin de grot heb ik een grote spin gezien en vleermuizen, een heleboel vleermuizen. Ze hangen daar in grote getallen op de kop aan hun pootjes aan de rotswand. Erg grappig om te zien. Zo af en toe scheert er een rakelings langs. Je kunt met de zaklamp op ze schijnen en er gebeurd niks, die beesten zien namelijk, om het eens onverbloemd te zeggen, geen ene flikker. Ze gebruiken sonar om te navigeren en hun eten en zo te vinden.
Fred en Woodie hadden na deze ervaring meteen genoeg van de jungle. Ze gingen terug naar Kuala Lumpur om direct daarna een vlucht te boeken naar Koh Samui.Vanaf toen waren we dus met z'n tweeen.
De volgende dag gingen we de " canopy walk" doen. Gigantische hangbruggen gespannen over de boomtoppen van de jungle. Sommige waren wel 100 meter hoog. Erg indrukwekkend.
Na deze hanbruggen was het tijd voor een echte jungle trek. Onderweg daarnaar toe kwamen het vrouwtje tegen dat alles regelde. Ze had overal naar ons gezocht. Tja nadat de bootmeneer ons had afgezet zijn we maar gewoon met een gids meegelopen. Wisten wij veel dat de canopy walk pas op het laatst zou zijn....... Zodoende warenwe dus eerst naar een ander uitlijkpunt gegaan. Onderweg vertelde de gids allerlij wetenswaardigheden over de jungle. Ook heb ik nog even voor tarzan gespeeld door in een liaan te klimmen. Niet dat ik hoog kwam of zo maar het was toch wel lachen.
Dit allemaal had tot gevolg dat we nogal laat waren voor de jungle trek, maar dat was geen probleem werd ons verzekerd.
Na een boottocht van ongeveer 2 uur waren we aan het beginpunt van de trek
Op de boot.
De gids zette meteen een flink tempo in. We moesten namelijk voor het donker bij de grot, onze overnachtingsplek, aankomen want als het donker is ben je niet veilig in de jungle. Het tempo lag dus heel erg oog. Dat valt niet mee als je bedenkt dat je door een tropisch regenwoud loopt. Het is alsof je continu zeer inspannend bezig bent in een sauna.
Binnen 10 minuten was alles dan ook doorweekt van het zweet en zaten mijn schoenen onder de modder. De wandeling had eigenlijk meer weg van fitness. Heuvel op, heuvel af, over boomstammen heen, onder boomstammen door, en af en toe een stroompje oversteken over een gammel bruggetje gemaakt van een enkele dikke tak.
Stapte je mis, wat nogal eens gebeurde, dan stapte je in de modder. In de modder zitten veel bloedzuigers. Ik had er dan ook snel enkele in mijn schoenen. Maar door mijn speciale, 15 euri per stuk kostende, trekkingsokken kwamen ze niet bij mijn huid. Hoewel er ook een fanatieke bijzat die gewoon omhoog kroop en zich vastzoog aan mijn enkel.
Na deze zeer snelle loop kwamen we dan eindelijk aan bij de grot. Een gigantische grot die wel iets weg had van de " mines of Morria" van LOTR. De gids kookte een heerlijk maal en er werd een vuur gemaakt. Uiteraard kwamen daar ook de verhalen. De gids vertelde dat er vlakbij de grot enkele bosgeesten huisden. Het verhaal doet de ronde dat deze geesten wel eens arme wandelaars pesten door s'nachts als ze slapen hun lichaam van de grot naar het bos te verplaatsen. Dan word je opeens wakker in het bos!
Het zou best een kunnen dat er enkele geesten huizen want de jungle van Maleisie is een van de oudste van de wereld en er hebben natuurlijk veel stammen geleefd die meer contact hadden met " boven" dan de hedendaagse mensch.
Ik heb in de grot geslapen en verder niks gemerkt.
In deze jungle leven trouwens veel tijgers en ook olifanten. De tijgers vallen gelukkig geen mensen aan. Als dat wel gebeurd, dan zijn de rapen goed gaar. Het schijnt zo te zijn dat als tijgers eenmaal menselijk bloed geproefd hebben ze als het waren krankzinnig worden en gericht mensen gaan aanvallen ook al hebben ze helemaal geen honger of voelen ze zich bedreigd.
De volgende dag dacht ik we wel wat rustiger aan konden doen... Maar nee de gids zette hetzelfde moordende tempo door.
Aan het einde van de dag waren we weer terug. Toen hebben we nog een klein dorpje met oorspronkelijke bewoners bezocht. Nouja oorspronkelijk, toen we aankwamen kwam er net een scheepslading aan blanke toeristen naar beneden lopen.
Wat het volk liet zijn was wel indrukwekkend. Ze maakten vuur met een bamboestengel een stuk hout met inkeping en ze demonstreerden hun kunsten met een blaaspijp. Daar gaan kleine vlijmscherpe pijltjes in die met een gerichte blaas in het doelwit terecht komen. Ik heb het ook geprobeerd en bij de tweede poging lukte het mij warempel om een pijltje in het score boord te nagelen.
Het was erg leuk om dit volk te zien temeer omdat ik vroeger verhalen kreeg voorgelezen over indianenstammen die eenzelfde blaaspijp hanteerde. Hoewel deze indianen in Zuid-Amerika leefden hadden ook zij een blaaspijp.
Folke verfrist zich in een riviertje tijdens de trekking
Eenmaal weer terug in Kuala Lumpur gingen we opnieuw te petronas towers bezoeken. We moesten er vroeg zijn want de tickets waren " limited" We kwamen er dan ook vroeg aan, om 08:00 uur in de ochtend. Tot onze grote verbazing stond er al een gigantische rij. We gingen toch maar wachten. De rij werd achter ons steeds groter en leek steeds meer op een rij bij een atractiepark. Na ruim een uur wachten konden we naar binnen. Eerst moesten we een 3d film bekijken. Daarin werd verteld dat de torens het hoofdkwartier van de Maleisiesche olie onderneming Petronas is. Verder werd in het filmpje duidelijk gemaakt wat voor een geweldig bedrijf Petronas wel niet is en dat ze gigantisch veel voor het land en de omgeving doen, blablablabla: bedrijfspropaganda.
Uiteindelijk gingen we met de lift naar de brug die de torens onderling verbind. Deze brug is op 140 meter hoogte.
Opde brug mochten we 5 minuten rondlopen en foto's maken. Alles was zeer strak geregeld. Het bezoek was graties.
Al met al, toch wel geinig zo een bezoekje aan een van de hoogste gebouwen ter wereld!
We besloten om zuidelijker te gaan, om precies te zijn naar de hoofdstad van Maleisie, Kuala Lumpur.
Na en vlucht van een kleine twee uur kwamen we aan in Kuala Lumpur. Ik was blij dat we weer veilig geland waren. We vlogen namelijk met een nogal primitieve kist, een propeller vliegtuig!
Omdat we laat in de avond aankwamen zijn we meteen naar het hotel gegaan wat we van te voren via internet geboekt hadden.
De volgende dag zijn we meteen naar de petronas towers geweest. Het een naar hoogste gebouw van de wereld met een hoogte van +/-450 meter. Bij aankomst konden we niet naar boven, de toko was dicht. Nouja dan maar naar het aangrenzende winkelcentrum.
De petronas towers
Dat winkelcentrum is echt gigantisch, bijkans het walhalla voor vrouwen en fassion homo's. Alle grote westerse merken zijn vertegenwoordigd: Armani, Gucci, Hugo Boss etc. You name it the have it!
Wat ook opvalt is dat de mensen hier anders zijn dan in Thailand. In Thailand heerst meer een laidback mentaliteit terwijl hier in Maleisie meer een " tjak-tjak-tjak" mentaliteit heerst. Het is moeilijk onder woorden te brengen maar de mensen zijn op een bepaalde manier meer ondernemend heb ik het idee.
Rondlopend door de straten vraag ik mij af of " de Maleisier" wel bestaat; overal zie ik Chinezen en Hindoestanen lopen. Ook heb ik het idee dat men hier rijker is. Ik zie meer dure BMW's en Mercedessen.
Officieel is Maleisie een islamitisch land. Het enige wat je daar van merkt is, kort door de bocht, Veel hoofddoeken met hier een daar een burka, hand in hand met een baardjurk.
S'avonds gingen we wat eten in een hardrockcafe, later op de avond zou er live muziek komen. Langzamerhand vorderde te avond en aten we ons eten op. Op een gegeven moment werd de ingang met een touw en paaltjes geval(hoe heet zo een ding waarmee ook vaak wachtrijen gemaakt worden) gebarricadeerd. Mannen konden doorlopen, vrouwen moesten entree betalen. De kleding van de dames was weer typisch Zuid-Oost-Aziatisch: een zo kort mogelijk rokje. "Wat zeg je? Maleisie een islamitisch land???" Hmm dit kan dus blijkbaar toch.
Op een gegeven moment stond de tent vol met vrouwen. Toen viel het kwartje pas: mannen gratis + vrouwen entree betalen......... Juist..... De vrouwen betalen om daar te mogen hoeren. Hmm hebben wij weer. Snel weg anders krijg ik al die vrouwen weer achter me aan. .....
Tja het klinkt raar maar ik voelde me wel een beetje bedreigd. Weer die jagende blikken: " vanavond dan scoor ik zo een blanke en dan ben ik binnen". Want blank is synoniem voor rijk.
De volgende dag moesten we vroeg op. We gingen namelijk naar het nationaal park Tama Nagara, met andere woorden: rimboe!
Na ongeveer een dag in de bus gezeten hebben kwamen we aan bij de accomodatie. Deze was erg eenvoudig: een armetierige " badkamer" grenzend aan een slaapzaaltje met 8 bedden. Na onze bagage gedumpt te hebben gingen we met een traditionele kano, gemoderniseerd met een krachtige buitenmoordmotor, de rivier op.
Het was een kort tochtje. Na een stukje lopen kwamen we uiteindelijk op de plaats van bestemming aan, een grot.
De ingang was erg nauw. Binnenin de grot was het een enorm geklauter over rotsen en door zeer nauwe openingen. Op een gegeven moment bekroopt mij het gevoel alsof ik een aars inkroop. Je kon er maar op een manier in, de opening was zeer nauw, het stonk behoorlijk, je handen worden bruin, en er hangt " haar" (in de vorm van boomwortels) voor.
Binnenin de grot heb ik een grote spin gezien en vleermuizen, een heleboel vleermuizen. Ze hangen daar in grote getallen op de kop aan hun pootjes aan de rotswand. Erg grappig om te zien. Zo af en toe scheert er een rakelings langs. Je kunt met de zaklamp op ze schijnen en er gebeurd niks, die beesten zien namelijk, om het eens onverbloemd te zeggen, geen ene flikker. Ze gebruiken sonar om te navigeren en hun eten en zo te vinden.
Fred en Woodie hadden na deze ervaring meteen genoeg van de jungle. Ze gingen terug naar Kuala Lumpur om direct daarna een vlucht te boeken naar Koh Samui.Vanaf toen waren we dus met z'n tweeen.
De volgende dag gingen we de " canopy walk" doen. Gigantische hangbruggen gespannen over de boomtoppen van de jungle. Sommige waren wel 100 meter hoog. Erg indrukwekkend.
Na deze hanbruggen was het tijd voor een echte jungle trek. Onderweg daarnaar toe kwamen het vrouwtje tegen dat alles regelde. Ze had overal naar ons gezocht. Tja nadat de bootmeneer ons had afgezet zijn we maar gewoon met een gids meegelopen. Wisten wij veel dat de canopy walk pas op het laatst zou zijn....... Zodoende warenwe dus eerst naar een ander uitlijkpunt gegaan. Onderweg vertelde de gids allerlij wetenswaardigheden over de jungle. Ook heb ik nog even voor tarzan gespeeld door in een liaan te klimmen. Niet dat ik hoog kwam of zo maar het was toch wel lachen.
Dit allemaal had tot gevolg dat we nogal laat waren voor de jungle trek, maar dat was geen probleem werd ons verzekerd.
Na een boottocht van ongeveer 2 uur waren we aan het beginpunt van de trek
Op de boot.
De gids zette meteen een flink tempo in. We moesten namelijk voor het donker bij de grot, onze overnachtingsplek, aankomen want als het donker is ben je niet veilig in de jungle. Het tempo lag dus heel erg oog. Dat valt niet mee als je bedenkt dat je door een tropisch regenwoud loopt. Het is alsof je continu zeer inspannend bezig bent in een sauna.
Binnen 10 minuten was alles dan ook doorweekt van het zweet en zaten mijn schoenen onder de modder. De wandeling had eigenlijk meer weg van fitness. Heuvel op, heuvel af, over boomstammen heen, onder boomstammen door, en af en toe een stroompje oversteken over een gammel bruggetje gemaakt van een enkele dikke tak.
Stapte je mis, wat nogal eens gebeurde, dan stapte je in de modder. In de modder zitten veel bloedzuigers. Ik had er dan ook snel enkele in mijn schoenen. Maar door mijn speciale, 15 euri per stuk kostende, trekkingsokken kwamen ze niet bij mijn huid. Hoewel er ook een fanatieke bijzat die gewoon omhoog kroop en zich vastzoog aan mijn enkel.
Na deze zeer snelle loop kwamen we dan eindelijk aan bij de grot. Een gigantische grot die wel iets weg had van de " mines of Morria" van LOTR. De gids kookte een heerlijk maal en er werd een vuur gemaakt. Uiteraard kwamen daar ook de verhalen. De gids vertelde dat er vlakbij de grot enkele bosgeesten huisden. Het verhaal doet de ronde dat deze geesten wel eens arme wandelaars pesten door s'nachts als ze slapen hun lichaam van de grot naar het bos te verplaatsen. Dan word je opeens wakker in het bos!
Het zou best een kunnen dat er enkele geesten huizen want de jungle van Maleisie is een van de oudste van de wereld en er hebben natuurlijk veel stammen geleefd die meer contact hadden met " boven" dan de hedendaagse mensch.
Ik heb in de grot geslapen en verder niks gemerkt.
In deze jungle leven trouwens veel tijgers en ook olifanten. De tijgers vallen gelukkig geen mensen aan. Als dat wel gebeurd, dan zijn de rapen goed gaar. Het schijnt zo te zijn dat als tijgers eenmaal menselijk bloed geproefd hebben ze als het waren krankzinnig worden en gericht mensen gaan aanvallen ook al hebben ze helemaal geen honger of voelen ze zich bedreigd.
De volgende dag dacht ik we wel wat rustiger aan konden doen... Maar nee de gids zette hetzelfde moordende tempo door.
Aan het einde van de dag waren we weer terug. Toen hebben we nog een klein dorpje met oorspronkelijke bewoners bezocht. Nouja oorspronkelijk, toen we aankwamen kwam er net een scheepslading aan blanke toeristen naar beneden lopen.
Wat het volk liet zijn was wel indrukwekkend. Ze maakten vuur met een bamboestengel een stuk hout met inkeping en ze demonstreerden hun kunsten met een blaaspijp. Daar gaan kleine vlijmscherpe pijltjes in die met een gerichte blaas in het doelwit terecht komen. Ik heb het ook geprobeerd en bij de tweede poging lukte het mij warempel om een pijltje in het score boord te nagelen.
Het was erg leuk om dit volk te zien temeer omdat ik vroeger verhalen kreeg voorgelezen over indianenstammen die eenzelfde blaaspijp hanteerde. Hoewel deze indianen in Zuid-Amerika leefden hadden ook zij een blaaspijp.
Folke verfrist zich in een riviertje tijdens de trekking
Eenmaal weer terug in Kuala Lumpur gingen we opnieuw te petronas towers bezoeken. We moesten er vroeg zijn want de tickets waren " limited" We kwamen er dan ook vroeg aan, om 08:00 uur in de ochtend. Tot onze grote verbazing stond er al een gigantische rij. We gingen toch maar wachten. De rij werd achter ons steeds groter en leek steeds meer op een rij bij een atractiepark. Na ruim een uur wachten konden we naar binnen. Eerst moesten we een 3d film bekijken. Daarin werd verteld dat de torens het hoofdkwartier van de Maleisiesche olie onderneming Petronas is. Verder werd in het filmpje duidelijk gemaakt wat voor een geweldig bedrijf Petronas wel niet is en dat ze gigantisch veel voor het land en de omgeving doen, blablablabla: bedrijfspropaganda.
Uiteindelijk gingen we met de lift naar de brug die de torens onderling verbind. Deze brug is op 140 meter hoogte.
Opde brug mochten we 5 minuten rondlopen en foto's maken. Alles was zeer strak geregeld. Het bezoek was graties.
Al met al, toch wel geinig zo een bezoekje aan een van de hoogste gebouwen ter wereld!
zondag 8 juli 2007
Koh Samui
Dag 1
De trein naar het zuiden zou om halfzeven in de morgen vertrekken. Aangezien het volgens de taxichauffeurs altijd " rush hour" is in het verkeer van Bangkok (een smoesje om meer te vragen) vertrokken we ruim op tijd vanuit het hotel. Dat betekende dat we weer eens ongekend vroeg op moesten staan, vijf uur in dit geval.
Na een ritje van +/- 20 minuten met de taxi kwamen we aan op het centraal station van Bangkok. We waren ruim op tijd.
Op een gegeven moment gingen maar eens naar het perron. Op het perron aangekomen bleek onze trein er niet te staan. We pakten de tickets erbij. Er stond: departure 19:30; arrival 06:27....... Hoooo...... de tijden omgedraaid...... Het bleek dat iedereen wel aardig in de Thais-Boeddhistische samenleving was geintergreerd aangezien iedereen overeenkomstig reageerde: " oh......" " ja..." " nou ja, wat vervelend....." " dan moeten we maar wat anders verzinnen voor vandaag he......"
Dat betekende naar het hotel. Eerst lekker uitgebreid ontbijten. We hebben er twee uur gezeten. Heel rustig alles naar binnen werkend. Daarna waren we toch wel wat moe, want ja vijf uur opstaan doe je niet iedere dag opzich. Daarom gingen we maar uitgebreid maffen op de banken in de hotel lobby.
Na deze " powernap" was het tijd om naar " Siam square" te gaan, het bekendste winkelcentrum van Bangkok.
Wat een verschil met de meiden die we hier zagen. Deze hadden een heel andere blik in de ogen, niet geestelijk dood maar het tegenovergestelde vol van (innerlijk) leven. Het verschil was duidelijk: hier kwamen de normale Thaise mensen.
Voor die gene die het tussen de regels door nog niet gelezen hadden. De dames voor het hotel waren: "dames van lichte zeden met een pro-actieve markt benadering".
Met andere woorden: stoephoeren!
Want hoeren en op de stoep van het hotel.
Na dit dagje waren we dan eindelijk in de nachtrein. Onze gereserveerde plaatsen waren al bezet. Conducteur erbij. Het werd op een typische Thaise manier opgelost. " oh ga hier maar zitten is goed joh" . Op een later station kwamen er mensen die onze plaatsen (terecht) opeisten. Het gevolg was een gigantisch gedoe over stoelnummers. Iedereen was maar ergens gaan zitten.
Na een grote stoelendans en een hoop gedoe zat iedereen op de juiste plek.
Dag 2
na 20 minuten met de taxi, 13 uur met de trein, 2 uur met de bus, 2 uur met de boot en nog eens 45 minuten met een minibus (taxibusje) waren we dan eindelijk op de plaats van bestemming: het " Golden sand beach resort"
Het resort is stevig aan de prijs maar dan heb je ook wat.
Op het eiland kun je van alles doen maar dat is niet strikt noodzakelijk..............
De eerste twee dagen hebben dan ook geen reet gedaan. Beetje in de strandstoel liggen, Beetje zwemmen, beetje eten.
De hele dag is het een komen en gaan van allerlij mannetjes en vrouwtjes. De ene brengt je een overheerlijke cocktail, de andere schilt voor je neus een verse ananas en snijdt hem keurig in stukjes, kosten: 80 euro cent! Weer een andere geeft je een complete voet behandeling inclusief nagels veilen, voetscrub en meer van die dingen.
Jaja het is hier goed toeven!
Lekker hoor zo een cocktail.
Aan het einde van de tweede dag gingen we naar een Thai-boks wedstrijd.
Bij binnenkomst werd het publiek opgezweept met beukende trance beats.
Na een tijd begon het eerste gevecht. De mini's waren aan de beurt jochies van 12-14 jaar oud.
Op een gegeven moment waren de wat zwaardere aan de beurt. Dat ging toch een stuk harder. Ram-bam en hopla daar ging er een neer. Hij stond op, incasseerde nog een klap en ging weer neer. Zijn tegenstander rende op hem af en gaf een zacht tikje op de rug:
"gaat het?" Hij knikte. Hij kon niet meer op zijn benen staan en werd door twee mensen afgevoerd. De tegenstander ging er nogmaals heen: " gaat het echt wel?" Hij knikte en bedankte voor het gevecht. Toch mooi dit.
Neem een sport als voetbal met als uitganspunt tegen een ballejte aantrappen en dat brengt dan al dat gelul met zich mee: hooligans, de stad van de tegenpartij kort en klein slaan, gigantische politie inzet, etc.
Terwijl bij Thai-boxing waarbij het uitgangspunt " vechten" men toch veel respecvoller en sportiever is.
Op een gegeven moment was het tijd voor het hoofdgevecht: een Australier met afschrikwekkende tatoeages, maar met een zeer vriendelijke uitstraling tegen een Thai....
De Thai provoceerde de Australier, ging hem uitlachen en meer van zulks. De Australier bleef rustig en geconcentreerd en toen gebeurde het in de tweede ronde. Een knietje en een slag in het gezicht...BAM daar ging de thai...... Technisch knock-out...
Als je het hotel uit loopt dan kom je in een straatje vol met winkeltjes en bars. In het gehele straatje heb je ongeveer 15 kleermakers die allemaal een pak op maat voor je kunnen maken. Bij een kun je zelfs schoenen op maat laten maken. Je hebt de keuze uit verschillende soorten slangenleer en ook krokodillenleer. Best mooi allemaal, maar helaas verboden in Nederland. Dan mag je je schoenen inleveren bij de douane en een fijne boete betalen. Niet doen dus.
Het straatje is verder typisch Thais. Naast een gewone bar zit een hoerenkeet. Of nouja een bar waar zulke dames veelvuldig komen.
Dan loop je daar s'avonds rustig door het straatje te kuieren hoor je opeens allerlij geroep, geschreeuw en gekrijs. Hoeren. Negeren.
Zegt Fred: " zullen we eens terug kijken kun je lachen....." dus ik terug kijken gingen ze nog harder roepen, wat zeg ik, krijsen, over de straat heen! Ok whatever.
Na wat heen en weer gekuier kwamen bij een zij-straat: " hey hier zijn we nog niet geweest". dus wij de straat in meteen geroep vanaf de overkant: " heeee, sir sucky fucky 5 dollah..." Hmm ok, daar waar altijd grappen over gemaakt worden gebeurd dus echt.
De straat boog naar rechts. Zodra ze mij gezien hadden stoven ze op mij af ik werd bijkans meegesleurd....... ...Nadat ik me van haar losgewrikt had kwam de volgende, een ietwat dikkere, recht voor mij staan. Ik wilde er langs. Kon niet. Ze bleef voor me staan. Op een gegeven moment greep ze haar kans en vloog met gespreide armen recht op mij af. Nou had ik natuurlijk zo iets kunnen zeg als (ze verstaan het toch niet): "aan de kant kuthoer, ik mot erlangs, oprotten". Maar waarom zou ik? Ik loste het dan ook op geheel Thaise wijze op. Met een glimlach duwde ik haar van me af. Zij werd helemaal gek: " hij heeft me aangeraakt, hij heeft me aangeraakt"........... Lachend en springend ging ze verder........... Ok wat jij wil joh.
Deze dames van lichte zeden doen alles voor geld: zelfs met mij op de foto!
De derde dag hadden we een snorkelingtour geboekt. S' morgens om half acht werden opgehaald. Vlak voor vertrek kregen nog een klein ontbijt. Het was heel erg vroeg dus erg veel trek had ik niet en dat was maar goed ook bleek later............
Daarna moesten we door het water waden alvorens we in de speedboat plaatsnamen. Deze boot zou ons naar Koh Tao, het duikersparadijs, brengen.
Daar gingen we dan, met de speedboat keihard over het water scherend. Ik zat ergens voorin op een plaats waar ik de horizon niet zag..... De boot ging hard, keihard. Af en toe vlogen we een stukje in de lucht en lande vervolgens keihard op het water. Op een gegeven moment voelde ik me wat minder en ging staan. Dat hielp eventjes. Later moest ik gaan zitten, helaas zat ik redelijk voorin dus voelde me echt beroerd worden. Ik gebaarde naar de organisatie dat ik me niet goed voelde. Ik mocht achterin zitten. Toen ging het echt niet meer. Ik stak mijn knar over de reling om de vissen te voeren -en hopla- daar waaide mijn pet de zee in! Toch jammer. Maar ik had andere dingen aan mijn hoofd. Daar kwam de grote vriendelijke Thai, compleet met tattoo's en lang haar mij behulpzaam tegemoed met een zakje..........
Na een uur van hotsen en kotsen op de golven kwamen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Het eerste wat ik zag was iets groots en zwarts bewegen in het water. Zal wel zeewier zijn. Niet dus......... Een gigantische school vissen! Prachtig. Na de snorkel uitrusting aangetrokken te hebben gingen we het water in. Het was mooi, heel erg mooi! Het was alsof ik in een tropisch aquarium zwom! Allemaal prachtig gekleurde vissen!
Na een uurtje was het tijd voor de lunch. Als illegale arbeiders werden we achterin pickup trucs vervoerd naar een restaurant. Na de lunch gingen we op een andere locatie snorkelen. Opnieuw heel erg mooi!
Op de terugreis zat ik achterin en naar de horizon te kijken en zodoende heb ik de terugreis zonder kotsen overleefd.
Bijkans 500 meter voor de kust hield de boot ermee op. Benzine op...................
Na 20 minuten wachten kwam er een andere boot met een verse jerrycan benzine en 3 minuten later waren we weer veilig aan wal.
Verder hebben gewoon een beetje een weekje aan het strand gelegen.
We hebben ook nog een tour over het eiland gemaakt. Langs tempels en andere bezienswaardigheden.
Muurschildering in de tempel
Mooi uitzicht vanaf een uitzichtspunt.
Puberale grappenmakerij van de natuur.
De trein naar het zuiden zou om halfzeven in de morgen vertrekken. Aangezien het volgens de taxichauffeurs altijd " rush hour" is in het verkeer van Bangkok (een smoesje om meer te vragen) vertrokken we ruim op tijd vanuit het hotel. Dat betekende dat we weer eens ongekend vroeg op moesten staan, vijf uur in dit geval.
Na een ritje van +/- 20 minuten met de taxi kwamen we aan op het centraal station van Bangkok. We waren ruim op tijd.
Op een gegeven moment gingen maar eens naar het perron. Op het perron aangekomen bleek onze trein er niet te staan. We pakten de tickets erbij. Er stond: departure 19:30; arrival 06:27....... Hoooo...... de tijden omgedraaid...... Het bleek dat iedereen wel aardig in de Thais-Boeddhistische samenleving was geintergreerd aangezien iedereen overeenkomstig reageerde: " oh......" " ja..." " nou ja, wat vervelend....." " dan moeten we maar wat anders verzinnen voor vandaag he......"
Dat betekende naar het hotel. Eerst lekker uitgebreid ontbijten. We hebben er twee uur gezeten. Heel rustig alles naar binnen werkend. Daarna waren we toch wel wat moe, want ja vijf uur opstaan doe je niet iedere dag opzich. Daarom gingen we maar uitgebreid maffen op de banken in de hotel lobby.
Na deze " powernap" was het tijd om naar " Siam square" te gaan, het bekendste winkelcentrum van Bangkok.
Wat een verschil met de meiden die we hier zagen. Deze hadden een heel andere blik in de ogen, niet geestelijk dood maar het tegenovergestelde vol van (innerlijk) leven. Het verschil was duidelijk: hier kwamen de normale Thaise mensen.
Voor die gene die het tussen de regels door nog niet gelezen hadden. De dames voor het hotel waren: "dames van lichte zeden met een pro-actieve markt benadering".
Met andere woorden: stoephoeren!
Want hoeren en op de stoep van het hotel.
Na dit dagje waren we dan eindelijk in de nachtrein. Onze gereserveerde plaatsen waren al bezet. Conducteur erbij. Het werd op een typische Thaise manier opgelost. " oh ga hier maar zitten is goed joh" . Op een later station kwamen er mensen die onze plaatsen (terecht) opeisten. Het gevolg was een gigantisch gedoe over stoelnummers. Iedereen was maar ergens gaan zitten.
Na een grote stoelendans en een hoop gedoe zat iedereen op de juiste plek.
Dag 2
na 20 minuten met de taxi, 13 uur met de trein, 2 uur met de bus, 2 uur met de boot en nog eens 45 minuten met een minibus (taxibusje) waren we dan eindelijk op de plaats van bestemming: het " Golden sand beach resort"
Het resort is stevig aan de prijs maar dan heb je ook wat.
Op het eiland kun je van alles doen maar dat is niet strikt noodzakelijk..............
De eerste twee dagen hebben dan ook geen reet gedaan. Beetje in de strandstoel liggen, Beetje zwemmen, beetje eten.
De hele dag is het een komen en gaan van allerlij mannetjes en vrouwtjes. De ene brengt je een overheerlijke cocktail, de andere schilt voor je neus een verse ananas en snijdt hem keurig in stukjes, kosten: 80 euro cent! Weer een andere geeft je een complete voet behandeling inclusief nagels veilen, voetscrub en meer van die dingen.
Jaja het is hier goed toeven!
Lekker hoor zo een cocktail.
Aan het einde van de tweede dag gingen we naar een Thai-boks wedstrijd.
Bij binnenkomst werd het publiek opgezweept met beukende trance beats.
Na een tijd begon het eerste gevecht. De mini's waren aan de beurt jochies van 12-14 jaar oud.
Op een gegeven moment waren de wat zwaardere aan de beurt. Dat ging toch een stuk harder. Ram-bam en hopla daar ging er een neer. Hij stond op, incasseerde nog een klap en ging weer neer. Zijn tegenstander rende op hem af en gaf een zacht tikje op de rug:
"gaat het?" Hij knikte. Hij kon niet meer op zijn benen staan en werd door twee mensen afgevoerd. De tegenstander ging er nogmaals heen: " gaat het echt wel?" Hij knikte en bedankte voor het gevecht. Toch mooi dit.
Neem een sport als voetbal met als uitganspunt tegen een ballejte aantrappen en dat brengt dan al dat gelul met zich mee: hooligans, de stad van de tegenpartij kort en klein slaan, gigantische politie inzet, etc.
Terwijl bij Thai-boxing waarbij het uitgangspunt " vechten" men toch veel respecvoller en sportiever is.
Op een gegeven moment was het tijd voor het hoofdgevecht: een Australier met afschrikwekkende tatoeages, maar met een zeer vriendelijke uitstraling tegen een Thai....
De Thai provoceerde de Australier, ging hem uitlachen en meer van zulks. De Australier bleef rustig en geconcentreerd en toen gebeurde het in de tweede ronde. Een knietje en een slag in het gezicht...BAM daar ging de thai...... Technisch knock-out...
Als je het hotel uit loopt dan kom je in een straatje vol met winkeltjes en bars. In het gehele straatje heb je ongeveer 15 kleermakers die allemaal een pak op maat voor je kunnen maken. Bij een kun je zelfs schoenen op maat laten maken. Je hebt de keuze uit verschillende soorten slangenleer en ook krokodillenleer. Best mooi allemaal, maar helaas verboden in Nederland. Dan mag je je schoenen inleveren bij de douane en een fijne boete betalen. Niet doen dus.
Het straatje is verder typisch Thais. Naast een gewone bar zit een hoerenkeet. Of nouja een bar waar zulke dames veelvuldig komen.
Dan loop je daar s'avonds rustig door het straatje te kuieren hoor je opeens allerlij geroep, geschreeuw en gekrijs. Hoeren. Negeren.
Zegt Fred: " zullen we eens terug kijken kun je lachen....." dus ik terug kijken gingen ze nog harder roepen, wat zeg ik, krijsen, over de straat heen! Ok whatever.
Na wat heen en weer gekuier kwamen bij een zij-straat: " hey hier zijn we nog niet geweest". dus wij de straat in meteen geroep vanaf de overkant: " heeee, sir sucky fucky 5 dollah..." Hmm ok, daar waar altijd grappen over gemaakt worden gebeurd dus echt.
De straat boog naar rechts. Zodra ze mij gezien hadden stoven ze op mij af ik werd bijkans meegesleurd....... ...Nadat ik me van haar losgewrikt had kwam de volgende, een ietwat dikkere, recht voor mij staan. Ik wilde er langs. Kon niet. Ze bleef voor me staan. Op een gegeven moment greep ze haar kans en vloog met gespreide armen recht op mij af. Nou had ik natuurlijk zo iets kunnen zeg als (ze verstaan het toch niet): "aan de kant kuthoer, ik mot erlangs, oprotten". Maar waarom zou ik? Ik loste het dan ook op geheel Thaise wijze op. Met een glimlach duwde ik haar van me af. Zij werd helemaal gek: " hij heeft me aangeraakt, hij heeft me aangeraakt"........... Lachend en springend ging ze verder........... Ok wat jij wil joh.
Deze dames van lichte zeden doen alles voor geld: zelfs met mij op de foto!
De derde dag hadden we een snorkelingtour geboekt. S' morgens om half acht werden opgehaald. Vlak voor vertrek kregen nog een klein ontbijt. Het was heel erg vroeg dus erg veel trek had ik niet en dat was maar goed ook bleek later............
Daarna moesten we door het water waden alvorens we in de speedboat plaatsnamen. Deze boot zou ons naar Koh Tao, het duikersparadijs, brengen.
Daar gingen we dan, met de speedboat keihard over het water scherend. Ik zat ergens voorin op een plaats waar ik de horizon niet zag..... De boot ging hard, keihard. Af en toe vlogen we een stukje in de lucht en lande vervolgens keihard op het water. Op een gegeven moment voelde ik me wat minder en ging staan. Dat hielp eventjes. Later moest ik gaan zitten, helaas zat ik redelijk voorin dus voelde me echt beroerd worden. Ik gebaarde naar de organisatie dat ik me niet goed voelde. Ik mocht achterin zitten. Toen ging het echt niet meer. Ik stak mijn knar over de reling om de vissen te voeren -en hopla- daar waaide mijn pet de zee in! Toch jammer. Maar ik had andere dingen aan mijn hoofd. Daar kwam de grote vriendelijke Thai, compleet met tattoo's en lang haar mij behulpzaam tegemoed met een zakje..........
Na een uur van hotsen en kotsen op de golven kwamen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Het eerste wat ik zag was iets groots en zwarts bewegen in het water. Zal wel zeewier zijn. Niet dus......... Een gigantische school vissen! Prachtig. Na de snorkel uitrusting aangetrokken te hebben gingen we het water in. Het was mooi, heel erg mooi! Het was alsof ik in een tropisch aquarium zwom! Allemaal prachtig gekleurde vissen!
Na een uurtje was het tijd voor de lunch. Als illegale arbeiders werden we achterin pickup trucs vervoerd naar een restaurant. Na de lunch gingen we op een andere locatie snorkelen. Opnieuw heel erg mooi!
Op de terugreis zat ik achterin en naar de horizon te kijken en zodoende heb ik de terugreis zonder kotsen overleefd.
Bijkans 500 meter voor de kust hield de boot ermee op. Benzine op...................
Na 20 minuten wachten kwam er een andere boot met een verse jerrycan benzine en 3 minuten later waren we weer veilig aan wal.
Verder hebben gewoon een beetje een weekje aan het strand gelegen.
We hebben ook nog een tour over het eiland gemaakt. Langs tempels en andere bezienswaardigheden.
Muurschildering in de tempel
Mooi uitzicht vanaf een uitzichtspunt.
Puberale grappenmakerij van de natuur.
maandag 2 juli 2007
Vliegreis en Bangkok
Dag 1
Het was vroeg, heel erg vroeg, ik zou haast willen zeggen ziekelijk vroeg, zeker voor een student. Om kwart over zes in de ochtend stonden we bepakt en bezakt bij de bushalte te wachten. We waren niet de enige. Enkele opmerkingen zoals: " je zou maar moeten werken zeg" passeerden de revu. De vakantie stemming begon erin te komen!
Van links naar rechts: Folke Fred en Woody
Dag 2
Een straat in Bangkok
Het was vroeg, heel erg vroeg, ik zou haast willen zeggen ziekelijk vroeg, zeker voor een student. Om kwart over zes in de ochtend stonden we bepakt en bezakt bij de bushalte te wachten. We waren niet de enige. Enkele opmerkingen zoals: " je zou maar moeten werken zeg" passeerden de revu. De vakantie stemming begon erin te komen!
Enige tijd later bevonden wij ons in de trein. Bij station Ede-Wageningen zou Fred opstappen. We hadden afgesproken dat we voorin de trein gingen zitten. Ik zou mijn knar naar buiten steken en Fred zou instappen. Als Fred mij niet zag dan snapte hij niet in.
Helaas waren we vergeten dat de trein bij Arnhem de andere kant op gaat. Nu zaten we dus achterin. Bij Ede-Wageningen sprong ik uit de trein en rende naar voren om Fred te zoeken. De trein was lang, heel erg lang. Ik was misschien halverwege toen het fluitje al klonk. Snel de trein maar weerin. Folke was gelukkig nog bij de bagage. Ik liep de trein door en gelukkig kwam ik Fred tegen. Hij was toch ingestapt.
Met een overstap in Utrecht kwamen we ruim op tijd op schiphol aan.
Van links naar rechts: Folke Fred en Woody
We vlogen met Finnair via Helsinki naar Bangkok.
Finnair is een goede vliegmaatschappij. Uitstekende service met een suikerzoete Scandinavische glimlach.
Ik heb gemerkt dat ik redelijk Fins kan verstaan. Omdat ik een nogal blonde knar heb dacht het cabinepersoneel dat ik Fins was. Mijn stoel werd door de stewardess in het Fins aangewezen. Ook het vliegveld van Helsinki, waar we waar we ongeveer 3,5 uur uur moesten wachten, zorgde dit voor wat hilariteit. Omdat we toch moesten wachten gingen we maar even ergens wat eten. De menukaart was in het Fins, Zweeds en Engels. Ik dacht een vegetarische pizza te bestellen die we met z'n alle konden delen. In plaats daarvan bestelde ik een vegetarische pasta en die kreeg ik ook. Ik wuifde het weg als zijnde een fout van het personeel. Ik was immers in de de volle overtuiging dat ik een pizza had besteld. Gelukkig werd een ander snel opgelost en kwam een serveerster in het Engels vragen wat voor pizza ik dan wel zou willen hebben.
Ondertussen kwam er een andere ober die wat vroeg in het Fins. Ik keek hem niet begrijpend en waarschijnlijk net iets te lang aan want hij keek nogal ongemakkelijk. Na enige tijd viel dan eindelijk het kwartje: of we nog wat wilde drinken........
Dag 2
"zladies entz ztjentelmen in an half our zwe zarrive et Bangkok zinternessionel airport. Zhe Zweather zist zvery zgoed z-its 33 zegrees zelcius"
Aldus de gezagvoerder.
Eenmaal op het vliegveld werd het voor mij een feest der herkenning. Meteen allemaal mannetjes:
"sir? taxi sir?" " sir you want tourguide? freemap!"
Uiteindelijk was er een chaffeur waar we mee in zee gingen. Maar eerst geld pinnen. Nadat we dat gedaan hadden liepen we achter hem aan de rolband naar beneden. De chauffeur pakte zijn mobieltje en gingen bellen. Bij Fred ging er al een lichtje branden bij mij nog niet........
Eenmaal beneden gebaarde hij ons waar we heen moesten. Ondertussen vroeg ik de prijs.
900 Baht. Wel erg aan de prijs. We moesten helemaal naar achteren lopen. Op het moment dat ik dacht dit gaat hem niet worden sprak Fred het uit: " ik ga niet met hem mee, dadelijk worden we beroofd" Resoluut liepen we de andere kant op naar de taxi standplaats. We hoorden nog wat geroep achter ons. Onvermoeibaar liepen we door. Zonder reiservaring was ik waarschijnlijk keihard in de val gelopen.
Bij de taxistandplaats aangekomen konden we een normale taxi krijgen voor 400 Baht.
Na een rit van ongeveer 1 uur inclusief file dropten we onze bagage bij het hotel. Opfrissen? Doen we vanavond wel. Hup de stad in!
Als eerste gingen we naar Kaoh San road. het beroemde backpackers straatje van Bangkok. Het leuke van een alleen een ticket boeken is dat je over een ultieme vrijheid beschikt, alles is mogelijk. Het nadeel is dat alles zelf moet doen: wat is er te doen, hoeveel kost het, etc. Je bent continu aan het organiseren. Daarom gingen we meteen kijken wat we na 3 dagen Bangkok konden doen. We liepen diverse reisbureaus binnen en wonnen informatie in.
Eenmaal buiten werden we aangesproken door tuktuk chauffeurs. Ze boden ons een complete tocht aan door de stad, langs allerlij tempels voor 40 baht (80 euri cent!). Dat is ook voor Thailand te mooi om waar te zijn we moesten daarom ook langs een reisbureau. Dat was wel handig dus gingen we maar mee. Eerst gingen we naar een prachtig en groot gouden Buddha beeld. Binnen in de tempel voelde je gewoon de energie stromen mijn handen tintelde een klein beetje.
De volgende bestemming was een reisbureau. De dame die ons hielp liet ons allerlij folders zien. We krijgen speciale studenten en koningskorting. De koning van Thailand wordt alom gerespecteerd door het Thaise volk. Fred heeft een keer wat voor deze koning gedaan en zodoende een onderscheiding gekregen.
We besloten over het reisaanbod nog even na te denken stapten weer in de tuktuk. De tuktuk bracht ons naar kleermaker. We keken wat rond en gingen weer. De tuktuk chauffeurs waren daar niet erg blij mee. Als we wat kochten kregen zij gratis benzine. We gingen echt niets kopen dus gaven we hun de beloofde 40 baht en gingen weer. Ze waren er niet erg blij mee.
Even verderop pakte we een taxi die ons naar Chinatown bracht. Wat opvalt en china town is dat er overal, en dan ook echt, overal woks pruttelen met daarin allerlei vage meuk.
Een eetstalletje in China town.
Nadat we wat rond gelopen hadden in Chinatown gingen we wat eten en uiteindelijk terug naar het hotel.
Fred en Woody gingen naar de kamer en Folke en ik besloten nog een drankje te doen in de bar om de hoek van het hotel en daarna even een rondje te lopen door de buurt.
Tijdens het wandelen kwamen we langs een bar en we keken naar binnen. We geloofden onze ogen niet, nog eens kijken dan..... Er zaten alleeen maar vrouwen! En niet zo maar vrouwen, maar mooie vrouwen. Ik dacht meteen aan het gezegde : " if something is to good to be true, it probably is" Doorlopen dus.
Op een gegeven moment kwamen bij een soort van pleintje met allerlei bars. We besloten een rondje langs het pleintje te maken. Langs elke bar waar we kwamen schoten te meest mooie vrouwen op ons af met de vraag of we wat wilde drinken. De vraag is natuurlijk of ze geen andere bedoelingen hadden hoewel dat bij sommige bars wel wat duidelijker was: "hello sir, welcome come inside and have a free look" . Opzij kijkend zag ik een tent met een gordijn en knipperende lampjes, piepshow of zo iets dus.
Uiteindelijk waren we weer in het hotel en sliep ik meteen, het was 21:30 lokale tijd.
Dag 3
Na het ontbijt gingen we naar het Grand Palace en de Smaragde boeddha. We kregen meteen een gids opgedrongen. We namen de gids toch maar, wellicht handig. De gids vertelde van alles over de tempel. Ik kon het Thai-Engels maar slecht verstaan.
Op een gegeven moment was het tijd om de hal van de smaragde Boeddha binnen te gaan. Als eerste schoenen uit en binnenin mag je geen foto's maken. Ik was al eens eerder daar geweest maar deze keer was anders heel anders. De vorige keer kwam ik binnen goh ja leuk keek wat rond en ging weer. Deze keer kwam ik binnen en meteen gebeurde er iets. Er kwam een soort van serene rust over mij heen. Het is moelijk om te omschrijven maar het was als: ik ben en het is goed, wat is geweest is geweest, wat komt dat komt, het is goed.
Ik heb er een uur gezeten.
Detail van de tempel
Daarna was het tijd om weer naar het reisbureau te gaan. We hebben geboekt. We gaan met de trein naar Koh Samui slapen in het " golden beach resort", direct gelegen aan Lamai beach.
S'avonds was het tijd om naar Patpong te gaan. De beroemde "uitgaanswijk" van Bangkok.
Eenmaal daar aangekomen hebben we even een rondje gelopen door de straatjes. Het was nog te vroeg. Het was nog niet begonnen allemaal. Naast " uitgaansgelegenheden" is er ook een enorme markt waar je heel goedkoop nep merkkleding, manchetknopen en wat dies meer zij kan kopen. Nadat we wat gegeten hadden gingen we een bar in met wat live muziek. Dat was wel aardig.
Overal waar je loopt wordt je aangesproken of je een sexshow wil zien. Bijkans elke 5 meter is er weer een andere die zulks aanbiedt.
Bij sommige tenten stond de deur open en gunde mij een blik naar binnen. In het midden is een pedium waar ongeveer 20 in ondergoed gehulde meisjes dansten. Ze hadden allemaal een nummer opgespeld. Dan kun je rustig het vlees keuren en de beste uitkiezen of zo. Van zulke tenten waren er een stuk of 10 het enige verschil was de kleur van het ondergoed: " hij kijk hier hebben ze zwarte onderbroekjes en daar witte en daar blauwe en daar.......Etc.
Op een gegeven moment gingen naar een andere bar, ook met livemuziek. Eenmaal binnen vlogen de meisjes op af. Meteen overal ge-aai en weet ik het wat allemaal. Ze kwamen "een praatje" maken...........
Na een tijdje hadden we genoeg van al die opdringerige dames en gingen we terug naar het hotel. Het was rond een uur of 1 s'avonds. Bij het hotel stond een rij vrouwen, een stuk of 36 op een rij. Vrijwel allemaal waren ze kort gerokt en lichamelijk erg mooi.
Meteen kreeg ik allerlij loenzende en jagende blikken en werd ik toch wel complimenteus nageroepen.
Wat vooral opvalt is dat ze van die mooi verfijnde benen hebben. Niet zo lomp als de meeste westerse vrouwen. Maar toch, lichamelijk was het allemaal bijzonder aantrekkelijk maar er ontbrak iets. Ik denk dat de term geestelijk dood hier wel op zijn plaatst is.
Dag 4
Voor deze dag hadden we niks bedacht. Ik werd om kwart voor 1 wakker. Daarna ben ik samen met Folke naar het Lumpini park geweest. De rest van de dag hebben we bij het zwembad van het hotel gelegen.
Uitzicht vanaf de hotel kamert.
Na 3 dagen voelt het alsof ik een pakje cigaretten per dag gerookt hebt. Zo erg is de luchtvervuiling. Het verkeer is heel erg druk en raast dag en nacht door. Ook op de hotel kamer is het een smeltkroes van geluiden, de airco, de verkeersdrukte, de bonkende bas van een disco. Allemaal behoorlijk vermoeind. Wat Fred opvalt is dat alles hier zo goed gaat ondanks de drukte. Voorrang krijg je niet dat neem je gewoon. Afsnijden? moet kunnen! Als dat gebeurd is er niemand die zich daar druk om maakt. Dat komt door de Boeddhistische levenswijze. Dat kort door de bocht, neerkomt op: " leef en laat leven" , " waarom zou je druk maken? veels te vermoeiend en je bereikt er niks mee een bovendien het is er veels te warm voor"
Overal zijn massa's mensen en auto's altijd gaat het goed. Fred is in al die dagen 2 keer aangestoten door iemand en dat was door andere toeristen.
Culture rijkdom.
Bittere armoede
Password gelazer
Als je mij vraagt wat mijn pincode is dan zou ik da niet weten. Mijn pincode weet ik namelijk niet. Toch kan ik altijd pinnen. Het gaat gewoon automatisch. Zonder na te denken klop ik die in. Zo gaat dat ook met mijn mail password.
Uiteraard heb ik een zeer moeilijk password dat ik gewoon inklop om mijn mail te checken. Hier in Thailand stuitte dat op nogal veel problemen omdat men hier een andere toetsenbord indeling kent.
Na lang nadenken zoeken, googlen, nog langer nadenken en diep graven in de instellingen van Windows heb ik het dan eindelijk gevonden. Mijn password begint met een teken dat hier wordt gebruikt om tussen Thai en Engels te schakelen.
Nu heb ik die instelling verandert en kan ik weer bij mijn blog en mail.
Gelukkig maar......
Uiteraard heb ik een zeer moeilijk password dat ik gewoon inklop om mijn mail te checken. Hier in Thailand stuitte dat op nogal veel problemen omdat men hier een andere toetsenbord indeling kent.
Na lang nadenken zoeken, googlen, nog langer nadenken en diep graven in de instellingen van Windows heb ik het dan eindelijk gevonden. Mijn password begint met een teken dat hier wordt gebruikt om tussen Thai en Engels te schakelen.
Nu heb ik die instelling verandert en kan ik weer bij mijn blog en mail.
Gelukkig maar......
Abonneren op:
Posts (Atom)